Τον πιάσαμε…

Τελικά το θυμήθηκα και βάλαμε Μάρτη. Μετά, είπαμε να πάμε στην παιδική χαρά για να πιάσουμε τον… Μάρτη

Ζητείται ηγεμών (?)

Κατ’ εμέ, η εποχή των -χαρισματικών ή μη- αρχηγών έχει παρέλθει προ πολλού. Και ειδικά όταν μιλάμε για διαδικασίες-αρχαιρεσίες σε συνδικαλιστικούς φορείς (βλ. ενώσεις συντακτών), η ύπαρξη “αρχηγού”, επικεφαλής, όπως θες πές το, κάπως μου κάθεται.
Η διαδικασία, ειδικά όταν μιλάμε για νέες απόπειρες, πρέπει να είναι η εξής:
Γίνεται μια μάζωξη -πες το και συνέλευση αν θες- ανθρώπων που συμφωνούν σε πράγματα και αποφασίζουν ότι θέλουν να κατεβάσουν ψηφοδέλτιο. Στη μάζωξη αυτή τίθεται το ερώτημα: “οκ κύριοι, ποιοι από σας θέλετε να εκτεθείτε ως υποψήφιοι?”. Βγαίνουν κάποιοι και δηλώνουν “παρών”. Γίνεται ψηφοφορία και επιλέγονται αυτοί που θα απαρτίσουν το ψηφοδέλτιο. Αν στις εκλογές βγει η κίνηση πρώτη σε ψήφους και με αυτοδυναμία (λέμε, τώρα) πρόεδρος γίνεται ο πρώτος σε ψήφους. Τόσο απλά. Γιατί πρέπει να μπερδεύονται τα πράγματα?
Ουδείς χρειάζεται αρχηγούς, ηγεμόνες, επικεφαλής, ή “πατερούληδες”. Εγώ, σίγουρα όχι…