Η ιστορία τέλειωσε, δυστυχώς όπως φοβόμουν.

Συγκροτήθηκε νέο δ.σ. στην ΕΣΗΕΜΘ, όπως μπορείς να δεις εδώ.

Και λέω δυστυχώς γιατί η παράταξη με την οποία είχα εκτεθεί ουσιαστικά έδωσε ψήφο εμπιστοσύνης στην παράταξη την οποία κατηγορούσε για μια δεκαετία τέλματος και (τουλάχιστον τύποις) συνδιοικεί.

Το επιχείρημα ήταν ότι η ένωση πρέπει να διοικηθεί, καθώς τα προβλήματα του κλάδου είναι πολλά και «τρέχουν». Αυτό που δεν κατανοώ, είναι το γιατί πρέπει η «δική μας» παράταξη να βγάλει το φίδι από την τρύπα. Θα μπορούσαν οι άλλες δύο παρατάξεις (απο τις 4 συνολικά) να αναλάβουν αυτή τη «μεγάλη ευθύνη» και να συμμετάσχουν στη διοίκηση.

Για μένα ήταν θέμα αρχής (αλλά και οδυνηρής παρελθούσης εμπειρίας) το να μην συνταχθούμε με την -κλασσικά- πρώτη σε ψήφους παράταξη την οποία κατηγορούσαμε.

Το επιχείρημα ότι θα «συρουμε» τον κόσμο σε νέες εκλογές, επίσης δεν το καταλαβαίνω. Έχουμε δύο από τις εννέα έδρες. Μείον οι 3 έδρες των πρώτων, μένουν άλλες 4. Θυμίζω ότι οι έδρες ανα παραταξη είναι 3-3-2-1. Η ευθύνη για νέες κάλπες δεν βαραίνει μόνο εμάς…

Και ενώ προτείναμε διαπαραταξιακή διοίκηση με τη συμμετοχή όλων, φτάσαμε να διοικούμε εμείς μετους πρώτους. Οι 2 από τις 4 παρατάξεις δηλαδή.

Ευχαριστώ πολύ, δεν θα πάρω.

Και αν και πλέον δεν με αφορά, είναι προφανές ότι ο «γάμος» ενωτικο-προοπτικής, δεν εχει μέλλον, αφού (πέραν της εκατέρωθεν διαρκούς δυσπιστίας) δεν υπήρξε σύμπνοια ούτε στην ψηφορία για τη συγκρότηση δ.σ.

Πολύ ειδικό το θέμα, συγγνώμη αν κούρασα. Αλλά είχα προαναγγείλει ότι θα μιλήσω… (και λέω μόνο τα απολύτως απαραίτητα…)