Τον Νίκο Δήμου τον είχα ανέκαθεν σε εκτίμηση. Εδώ μια (μεγάλη) συνέντευξή του στους Schooligans. Βέβαια στο τέλος, εκεί όπου σχολιάζει πρόσωπα, μου τα χαλάει κάπου, αλλά ο άνθρωπος σε αιχμαλωτίζει με τις γνώσεις, το πνεύμα, την ευστροφία του.
Η πρώτη συνέχεια
Η δεύτερη
Η τρίτη
Μόλις θυμήθηκα ότι κάποτε του είχα πάρει μια μικροσυνεντευξούλα για ένα περιοδικό που είχα στήσει (υπενθύμιση: να αξιωθώ να σηκώσω και τα υπόλοιπα τεύχη)
Σύμφωνα με τον Ασύνταχτο Τύπο η δημοσιογραφική πιάτσα είναι ενώπιον μιας τραγωδίας. Στον Alpha συμβαίνουν τα γνωστά με τους Γερμανούς. Στον ΑΝΤ1 μαζεύουν τα δελτία ειδήσεων. Φήμες για περικοπές και σε άλλα κανάλια κυκλοφορούνκαθημερινά. Το συνταρακτικό νέο σενάριο θέλει την κατάργηση όλων των ανταποκριτικών γραφείων με τη δημιουργία ενός νέου ενιαίου, το οποίο θα δουλεύει εργολαβικά και χωρίς συμβάσεις εργασίας. Οι Ασύνταχτοι, σωστά, φωνάζουν. Αληθεύει το σενάριο; Αν ναι, να αρχίσουμε να ψάχνουμε (άλλη, άσχετη) δουλειά -κάτι που ορισμένοι από μας ήδη κάνουν…
Μια κυβέρνηση υπεύθυνη για τόσα σκάνδαλα, ανήμπορη (έως ανίκανη) να αντιμετωπίσει ή έστω να χειριστεί ακόμη και τα απλούστερα θέματα, με πλειοψηφία ενός βουλευτή στη βουλή, είναι απορίας άξιον που δεν έχει πέσει ακόμη. Εδώ και μήνες άρθρογράφοι έγκυρων ευρωπαικώνκαι αμερικανικών εφημερίδων εκφράζουν την ίδια απορία.
Οπουδήποτε αλλού στον κόσμο συνέβαιναν όσα συμβαίνουν στην Ελλάδα, οι κυβερνώντες θα είχαν αποχωρήσει προ πολλού.
Ποιος στηρίζει τόσο σθεναρά την ελληνική κυβέρνηση και δεν την αφήνει να πάει στο καλό;
Έχω την εντύπωση ότι η πολιτική γραμμή της Ελευθεροτυπίας μετατοπίζεται ελαφρώς. Ίσως τόσο ελαφρώς που να είναι ιδέα μου. Μπορεί και να υπερβάλλω. Ρίξε μια ματιά στις παρατηρήσεις μου:
Λέει το ΑΠΕ: Το Φεβρουάριο χάθηκαν 651.000 θέσεις εργασίας στις ΗΠΑ, ανεβάζοντας εφεξής το ποσοστό της ανεργίας στη χώρα σε 8,1%, που είναι το ανώτατο επίπεδο που έχει φτάσει ποτέ από το Δεκέμβριο του 1983, ανακοίνωσε σήμερα το αμερικανικό υπουργείο Εργασίας.
Πολλοί από σας δεν το καταλαβαίνετε. Ειδικά όταν τα νούμερα είναι τόσο μεγάλα και ειδικότερα όταν ακολουθούν ποσοστά, γίνεται πολύ ψυχρό, απρόσωπο και μακρινό.
Οκ, το ήξερα ότι δεν θα ζητήσει εκλογές, αλλά ως γνωστόν η ελπίδα πεθαίνει τελευταία.
Και μην ακούσω ότι εν μέσω κρίσης δεν πάμε σε εκλογές και άλλα παρόμοια. Σε εκλογές εν μέσω κρίσης δεν πας όταν υπάρχει κάποια κυβέρνηση…
Χάθηκε από το γυαλί ο αγαπημένος μου. Το πόσο μου έχει λείψει δεν περιγράφεται…
Πρόσφατα σχόλια